امام مقید هستند که هرکس که از اولادها و نوه‌ها مریض بشود، حتما به دکتر برده شود و سفارش هم مى‌کنند و خودشان هم دو سه دفعه بالاى سر او مى‌آیند و اگر احیانا آن فرد خواب باشد بار دیگر که از خواب بیدار شد امام تشریف مى‌آورند و حال او را شخصا از خودش مى‌پرسند و این مختص اولادها و نوه‌ها هم نیست. حتى درمورد خدمتکارهاى منزل هم چنین رفتارى دارند. اتفاقا یک مرتبه یک کارگرى در منزل ایشان مریض شد که اهل دهات بود و زبانى هم نداشت. امام خیلى سفارش او را مى‌کردند که برایش دکتر بیاورید. دکتر آمد و او را دید و نسخه داد، که نسخه او را گرفتند. امام باز دو مرتبه از دواهاى او مى‌پرسیدند و خود من مى‌دیدم که از پشت پنجره، احوال او را مى‌پرسیدند و گاهى پله‌ها را طى مى‌کردند و به داخل اتاق او تشریف مى‌آوردند و بالاى سر او مى‌رفتند و او را صدا مى‌کردند و از او مى‌پرسیدند برایت دکتر آمد؟ یا دوا دارى و دواها را برایت گرفته‌اند؟ یا دواهایت را خورده‌اى؟ غذا چه مى‌خواهى؟ یا حالت چطور است؟ و اینطور نبود که فقط سفارش بکنند و بگویند لابد به او مى‌رسند. . مصطفوى، زهرا؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 194 و 195.