

امام خیلی حسینی بودند در ایام محرم که به کربلا مشرف میشدند هر روز در حرم حضرت سیدالشهدا زیارت عاشورا را با صد سلام و صد لعن میخواندند این کار، گاهی یک ساعت و نیم طول میکشید ولی امام با آن سن زیادی که داشتند و در این اوقات هم حرم خیلی شلوغ بود (بخصوص بالای سر حضرت که امام مینشستند) میان مردمی که مرتب از روی شانه و اطرافشان رد میشدند مینشستند و اصلاً حاضر نبودند حتی ما به اشاره به کسی بگوییم که مواظب ایشان باشند تا متوجه میشدند برمیگشتند و به من میگفتند تو نمیخواهی من زیارت کنم! ایشان هیچوقت کنار دیوار نمینشستند که مثل بعضی هم از رفت و آمدها به دور باشند و هم به دلیل سن و خستگی یک و نیم ساعته بخواهند به دیوار تکیه کنند. گاهی میدیدم امام به سجده میرفتند و بعضی از این عربها که رد میشدند درست پایشان را روی دست ایشان میگذاشتند. من نگاه میکردم میدیدم قرمز شده است ولی امام هیچ چیز نمیگفتند، حتی اشارهای هم نمیکردند. . حجةالاسلام والمسلمین فرقانی – پا به پای آفتاب (جدید)، ج 3، ص 19.