امام علاقه و محبت وافرى به همسرشان داشتند به طورى که از نظر امام همسرشان در یک طرف قرار داشت و بچه‌هایشان در طرف دیگر و این دوست داشتن با احترام خاصى همراه بود. یادم هست یک بار که خانم مسافرت رفته بودند آقا خیلى دلتنگى مى‌کردند. وقتى ایشان اخم مى‌کردند، ما به شوخى مى‌گفتیم اگر خانم باشند آقا مى‌خندند، وقتى نباشند آقا ناراحت هستند و اخم مى‌کنند. خلاصه ما هرچه سر به سر آقا گذاشتیم اخم ایشان باز نشد. بالاخره من گفتم خوش به حال خانم که شما اینقدر دوستشان دارید و امام گفتند: «خوش به حال من که چنین همسرى دارم. فداکارى که خانم در زندگى کردند، هیچ کس نکرده است». . اشراقى، زهرا؛ همان‌جا.