در یک روز چند دور ملاقات خانواده‌هاى شهدا با امام انجام شد که تا حدود ساعت 2‌بعداز ظهر طول کشید ولى هنوز عده‌اى مانده بودند. ما که دیدیم چاره‌اى نیست به خانواده‌ها گفتیم، هیچ راهى نیست جز اینکه شعار بدهید و به گوش امام برسانید که منتظر ملاقات هستید. خود من هم در حیاط منزل امام بودم که ببینم قضیه به کجا مى‌رسد. ناگهان متوجه شدم امام که شعارهاى این خانواده‌هاى شهدا را شنیده بودند به‌سرعت به اتاقشان برگشتند و خودشان را آماده کرده و به حسینیه تشریف آوردند. جمعیت کمى هم بودند و هم بلندگو و چیزى وجود نداشت و قاعدتا طبق معمول نمى‌شد در محضر امام که نشسته بودند چیزى از طرف خانواده‌ها به عرض رساند. و مراتب تشکر امام را هم ابلاغ کرد. امام پس از اینکه نسبت به ابراز احساسات اینها عنایت فرمودند به من گفتند: «همین قدر کفایت مى‌کند؟ من چه کار کنم؟» من از بزرگوارى ایشان شرمنده شدم. چون متوجه شدم امام با اینکه دوربین‌هاى تلویزیون و بلندگو نبودند، باز مثل سابق در نظر داشتند که صحبتى بشود. خدمتشان عرض کردم: خواهش مى‌کنم چند دقیقه بنشینید، عرایضى تقدیم کنم. امام نشستند و پس از صحبتهاى مختصر من مجددا به احساسات خانواده‌ها پاسخ دادند و بعد به منزلشان تشریف بردند. . کروبى، مهدى؛ مصاحبه مولف.