از خصوصیات درس امام وسعت نظر و جولان فکری بود که در درسشان اعمال‌ می‌کردند. خواه ناخواه طلبه‌ها هم به آن عادت می‌کردند. یعنی درس ایشان به گونه‌ای‌ نبود که شخص یک حرف را بشنود و یک حرف را تحلیل کند و درس تمام شود. ضمن‌ درس، امام نظرات مختلفی را مطرح می‌کردند و طلبه مجبور می‌شد که در تحقیق‌ مطلب، نظرات مختلفی را ببیند و به نتیجۀ مطلوبی برسد. بعضی از استادان حرف‌ خودشان را می‌زدند و احیاناً اگر هم متعرض حرف دیگران می‌شدند، به صورت تبعی‌ بود. ولی امام گاه در این شیوه تا آنجا پیش می‌رفتند که سخن و نظرات دیگران را محور‌ قرار می‌دادند و حرف خود را به دنبال نقل نظرات دیگران مطرح می‌کردند. این در‌ تحقیق مسائل تأثیر بسیاری داشت و طلبه عادت می‌کرد وقتی می‌خواهد در یک موضوع‌ اظهار نظر کند، اول حرف دیگران را بشنود تا نهایتاً بتواند به نظری صحیح برسد.