

در پاریس امام هر شب ساعت یازده به رختخواب میرفتند و رأس ساعت سه برای نماز شب بیدار میشدند. من پشت در اتاقی که ایشان میخوابیدند میخوابیدم. چون از لحاظ حفاظت تکلیفی به من واگذار شده بود. اتاق ایشان رو به حیاط بود و من خیالم راحت نبود. خودم آنجا میخوابیدم که خدای ناکرده مشکلی پیش نیاید. امام هر شب رأس ساعت سه بیدار میشدند و من صدای مناجاتشان را میشنیدم. حتی یک بار هم به یاد ندارم که پنج دقیقه از ساعت سه بگذرد یا پنج دقیقه به ساعت سه مانده باشد که ایشان بیدار شوند. ـ مرضیه حدیدهچی - پا به پای آفتاب - ج 2 - ص 141.