

امام به ما اجازه داده بودند در هر وقت از شب با یک «یاالله» گفتن خدمتشان برسیم. گفته بودند: «وقتی شما با من کار دارید فقط «یا الله» بگویید و بیایید». وقتی ما «یاالله» میگفتیم، منتظر میشدیم که ایشان بگویند: «بسم الله»، آن وقت وارد میشدیم و آن مراقبتی که باید میکردیم، انجام میدادیم و بر میگشتیم. من در تمام این اوقات استثنایی، ندیدم که ایشان اخم بکنند یا روی ترش به ما نشان دهند، بلکه با کمال خوشرویی ما را میپذیرفتند و این حاکی از نهایت صبر و شکیبایی ایشان بود. ـ دکتر پورمقدس - پاسدار اسلام - ش 96 - ص 40.