

ساعت آخرى که ما را خواستند دور تختشان، اصلا ما فکر نمىکردیم که ایشان خیالى دارند یا ما را براى آخرین بار مىخواهند ببینند. آن موقع هیچ این فکر را نمىکردیم. ساعت 2 بعدازظهر بود که به ما گفتند بیایید، آقا، شما را خواستند. ما همه رفتیم دور تخت آقا، خانم کنارشان نشستند روى صندلى. ما هم دور تخت ایشان ایستادیم. آقا فقط یک نگاه به دور تخت به ما کرد. آن وقت صدا زدند: «آقاى انصارى بیاید، مىخواهم یک مسالهاى به ایشان بگویم». آقاى انصارى آمد و سرشان را خم کردند و یک چند تا مساله را به آقاى انصارى گفتند و بعد به ما گفتند هر کدام میل دارید بنشینید، هر کدام که مىخواهید بروید. من خودم همان آن، این حس را کردم که از بس این مرد با ملاحظه است مىگوید نکند که به ما بگوید بروید، ما بدمان بیاید و ناراحت شویم. یک دکتر هم بیشتر در اتاق نبود. دکترها همه رفتند بیرون و ما به تدریج یکى یکى رفتیم، من مثل اینکه آخرى باشم، شنیدم که به دکتر گفتند: «چراغ را خاموش کن». . مصطفوى، صدیقه؛ سروش؛ ش 476، ص 12.