

یکی از وکلای امام در افغانستان عریضهای خدمت ایشان در نجف نوشته بود. امام به من فرمودند: آدرس این آقا را سوال کنید تا برایش جواب بفرستم. گفتم چشم و چون دولت طاغوت نمیگذاشت رسالههای امام از مرز رد بشود و حتی از طریق پست هم جلوگیری میکردند، با مرحوم شیخ نصرالله خلخالی قرار گذاشتیم یک نفر را از راه دریا بفرستیم؛ بدون اینکه کسی مطلع شود. میخواستیم حتی امام هم مطلع نشوند، چون اگر ایشان مطلع میشدند که ما میخواهیم رسالههایشان را به افغانستان بفرستیم نمیگذاشتند، چون میدانستیم آقا اهل این حرفها نیستند که برای کسی رساله بفرستند. وقتی باز فرمودند: آدرس این آقا را پیدا کن. عرض کردم مسافری میرود. امام فرمودند: «رساله نفرستید جایز نیست» و بعد متغیرانه فرمودند: «به من نمیگویند و هر کاری میخواهند میکنند!» و بعد به اندرون تشریف بردند. من فکر کردم که ایشان حتماً با عالم دیگر ارتباط دارند چون غیر از من و مرحوم آقای خلخالی کس دیگری از قضیه مطلع نبود. ـ حجةالاسلام و المسلمین قرهی - پیشین - ج1 - ص 8.