در اواخر اقامت امام در نجف خبر رسیدگروهى از ایران به دستور شاه آمده‌اند امام را ترور کنند. ما احساس وظیفه شرعى کردیم که باید امام محافظت بشود و بر این اساس‌در حدود هفت هشت نفر از برادران بودیم که تصمیم گرفتیم هر شب همراه امام‌به حرم برویم. همینطور موقعى که ایشان مى‌روند به درس، همراهشان باشیم. شب‌اول بود. امام که آمدند به طرف حرم، ما هم به دنبال ایشان حرکت کردیم، چند‌قدمى که راه رفتیم، سرکوچه رسیدیم، امام برگشتند و فرمودند: «برگردید» و البته‌آن شب ما یک مقدار خودمان را عقب کشیدیم، و امام رفتند، اما پیغام دادیم به امام‌که ما احساس وظیفه شرعى مى‌کنیم، شما چه مایل باشید، چه مایل نباشید ما چون‌واجب مى‌دانیم بر خودمان، دنبال شما خواهیم آمد. و این مساله را ادامه دادیم تا اینکه در شب‌هایى که حرم بسیار شلوغ مى‌شد و ایرانى‌هایى که مى‌آمدند براى زیارت، هجوم مى‌آوردند دست امام را ببوسند، احیانا امام در فشار قرار مى‌گرفتند. ما مى‌آمدیم که یک مقدارى راه را باز کنیم. بارها شد که امام فرمودند در همان میان جمعیت فرمودند فشار نیاورید به مردم، و ما را کنار مى‌زدند که مردم آزاد باشند، و به مردم بى‌احترامى نشود. . محتشمى‌پور، على‌اکبر؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 1، ص 40.