من ساکن قم بودم. هر وقت که مى‌رفتم با امام خداحافظى کنم به من مى‌فرمودند: «به مجردى که به قم رسیدى تلفن کن». و قید مى‌کردند که: «تلفن که مى‌کنى به حاج عیسى بگو که بیاید بمن بگوید. همین طور تلفن نکن که من رسیده‌ام. اینها نمى‌آیند به من بگویند. فکر نمى‌کنند که من دلواپسم. تو قید کن به حاج عیسى که برو به آقا بگو». من پیش خودم فکر مى‌کردم که آقا چقدر دلواپس من هستند. در صورتى که خیلى‌ها هم بودند، ولى هیچکس به من چنین حرفى نمى‌زد و دیگر بعد از ایشان هم هیچکس به من چنین حرفى نزد. این سخن آقا باعث مى‌شد که من فکر کنم آقا خیلى نسبت به من علاقمند بودند. . مصطفوى، فریده؛ پابه‌پاى آفتاب (جدید)؛ ج 1، ص 141.