امام در ایام جوانى که مسئولیت عظیم رهبرى را به عهده نداشت در ایام گرم تابستان که هواى قم بسیار گرم و غیرقابل تحمل مى‌شد یا به محلات مى‌رفتند و یا به امامزاده قاسم در شمال تهران و خانواده را هم همراه مى‌بردند و در آنجا به مطالعات خود مى‌پرداختند. اما وقتى به نجف تبعید شدند با آن سن زیاد با اینکه گرماى نجف که جنوبى‌ترین استان عراق است بسیار گرم و طاقت‌فرسا و به دلیل تراکم زیاد جمعیت و عدم رعایت مسائل بهداشتى، هوایى سمى و آلوده داشت و در شبهایى که ما گاهى بر روى پشت‌بام میزان‌الحراره مى‌گذاشتیم و در شب دماى هوا به 47 درجه مى‌رسید، امام حاضر نشد حتى براى یک شب هم به کوفه که در کنار شط فرات واقع و هواى آن ده درجه با نجف اختلاف داشت تشریف ببرند و این در وضعى بود که شاید همه مراجع نجف یک منزل در کوفه اجاره داشتند و اگر روز نمى‌شد حتما شب را از نجف خارج مى‌شده و در کوفه بسر مى‌بردند (معروف بود که پادزهر هواى سمى نجف، هواى کوفه است). به یاد دارم یکى از دوستان قدیمى امام حدود نیم ساعت در محضر امام مقدمه چید و از ضرورت رفتن به کوفه سخن به میان آورد. همان سال در فارس خشکسالى بدى روى داده بود و مردم خیلى تحت فشار بودند. امام به روش همیشگى خودشان در حالى که سرشان را پایین انداخته بودند پس از اینکه سخنان آن عالم روحانى به اتمام رسید، آرام سرشان را بالا کردند و با تبسم شیرینى پاسخ او را دادند و دو مرتبه سرشان را به پایین انداختند. این تبسم خود بهترین پاسخ بود. امام فرمود: «من چه طور به کوفه بروم در حالى که مى‌دانم مردم فارس در این خشکسالى امسال چه مى‌کشند؟» . رحیمیان، محمدحسن؛ مصاحبه مولف.