

امام در 24 ساعت چهار ساعت بیشتر نمیخوابیدند. ساعت یازده برای استراحت به رختخواب میرفتند، ولی ساعت سه بعد از نیمه شب متوجه میشدیم که صدای قلم و کاغذ از اتاقشان میآید. روزنامههایی را که ترجمه کرده بودند و به علت کثرت کار در روز وقت نمیکردند مطالعه کنند، آخر شب باید آماده میبود تا در ساعاتی که خودشان تنظیم کرده بودند، به مطالعه و رسیدگی به آنها بپردازند. . مرضیه حدیدهچی – پا به پای آفتاب (جدید)، ج 2، ص 141.