روز شنبه گذشته (روز رحلت امام) حدود مغرب بود که به زیارت امام به بیمارستان رفتم. من حدود ساعت نزدیک 8 بعدازظهر بود که به بالاى سر مبارک ایشان رفتم که در حال اغما بودند و نفس مصنوعى به ایشان مى‌دادند. یکى از دوستان که در آنجا حضور داشت، گفت: امام، امام، وقت مغرب و نماز است. آب بیاورند، وضو بگیرید و نماز بخوانید. عجیب است، همین که امام شنیدند وقت نماز است ناگهان در حالى که در‌حالت اغما بودند، یک دفعه چشم خود را باز کردند و یک کلمه گفتند و بعد چشم خود را بستند و من بعد از آن دیگر حرفى نشنیدم. . امامى کاشانى، محمد؛ کیهان؛ 15/3/68.