شاید دو یا سه ماه قبل از ارتحال امام بود که خدمت آن بزرگوار رسیدیم. مشغول اداى نماز بودند. ما در اتاق استراحت و عبادت امام به حضورشان رسیدیم. ساعت یک بعد از ظهر بود و امام در حال نماز. وقتى از حاج احمد آقا پرسیدیم چطور امام این موقع، نماز را به جا مى‌آوردند چون از وقت اذان گذشته بود ایشان در پاسخ گفت: امام در حال به‌جا آوردن مستحبات نماز هستند. این اولین بارى بود که امام را در این حال مى‌دیدم. خواستم جلو بروم و عرض ادب کنم. اما امام در چنان حال روحانى قرار داشتند که چنین جراتى را به خود ندادم. پس از پایان نماز خدمت ایشان رفتم و درباره قطعنامه 598 و ادامه کار و وضع جبهه‌ها و جنگ با امام صحبت کردم. امام در پایان صحبتها فرمودند: «من پس از نماز به همه شما پاسداران دعا مى‌کنم و همیشه سعى دارم که این کار را فراموش نکنم». صحنه عجیبى بود. امام را فارغ از همه دردسرها و مشغله‌هاى سیاسى و نظامى مى‌دیدم. آن هم با طمانینه و آرامشى که تنها در مومنین خاص خدا دیده مى‌شود. . رضایى، محسن؛ پیام انقلاب؛ ش 261، ص 25.