

اوایلی که تازه مکلف شده بودم یک شب قبل از نماز خوابیده بودم که آقا با اخوی وارد شدند. خیلی سرحال و خوشحال بودند. از من پرسیدند: نماز خواندهای، من فکر کردم چون الآن آقا سرحال هستند دیگر وقت نماز خواندن من هم برایشان مسألهای نیست؛ تا گفتم: نه، یکدفعه به قدری ایشان تغییر حالت دادند و عصبانی شدند که ناراحتی سراسر وجودشان را فرا گرفت. ـ فریده مصطفوی - زن روز - پیشین - ص 140.