در نجف جوّ عمومی به گونه‌ای بود که زیاد مشرف شدن به حرم، نوعی درویش مسلکی و عقب‌ماندگی تلقی می‌شد ولی امام به این گونه حرفها هیچ توجهی نداشتند و به محض اینکه نماز مغرب و عشای ایشان تمام می‌شد بلافاصله به حرم مشرف می‌شدند. نحوه زیارت ایشان در حرم هم دیدنی بود امام در قسمت بالاسر به گونه‌ای می‌ایستادند که صورت مبارکشان مقابل دیوار قرار می‌گرفت و در این حالت کسی ایشان را نمی شناخت مگر از طریق قرائن. - آیت‌الله سید عز الدین زنجانی- پابه پای آفتاب – ج 3 – ص 199.