امام در هنگام خشم، بسیار خوددار بودند. به طور مثال اگر در هنگام درس‌ عصبانی می‌شدند و می‌خواستند فریاد بزنند فقط می‌گفتند: «مولانا» و دستشان را بر‌ زمین می‌زدند. با اینکه عصبانی می‌شدند تسلط بر نفس عجیبی داشتند. همین باعث‌ می‌شد که هیچ گاه کلمه زننده‌ای از زبانشان شنیده نشود. حتی اگر حرفی را بلند‌ می‌گفتند فقط در همان حد بلند گفتن بود، یا اینکه حداکثر می‌گفتند: «آقا گوش کن.‌ مولانا به حرف توجه کن».