در روزهاى اول جنگ از تیم مهندسى ستاد مشترک ارتش، شخصى به جماران آمد و یک محل ضد بمب براى امام درست کرد. وقتى که آنجا را مى‌ساختند امام گفتند: «من به آنجا نمى‌روم». ظرف چهار یا پنج ماه آن محل درست شد. اتاقى بود به شکل L با ابعاد 5‌متر در 4 متر، امام تا آخر هم به درون آن پناهگاه نرفتند. حتى من یک مرتبه به امام گفتم: شما بیایید و حداقل اینجا را ببینید امام گفتند: «از همین بیرون پیداست و از بیرون دارم مى‌بینم که ساختمان آن چیست». امام هیچگاه داخل آن پناهگاه نرفتند و در زمانى که تهران مورد اصابت موشک قرار گرفت، ایشان درون اتاق معمولیشان بودند و صبحها مى‌آمدند مى‌نشستند و کار روزانه‌شان را انجام مى‌دادند. امام در تمام مدتى که تهران مورد هدف قرار گرفت از اتاقشان بیرون نرفتند. . خمینى، احمد؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 112.