امام هیچ‌گاه در طول پانزده سالى که در نجف بودند با کسى با تلفن صحبت نمى‌کردند. وقتى که به پاریس رفتیم، همان روز اول و دوم بود که فرمودند: «تلفن نجف را بگیرید من با خانم صحبت کنم». در مدتى که امام در پاریس بودند این مساله چندین بار اتفاق افتاد که با همسرشان تلفنى صحبت کردند. به سبب همین نزدیکى و رابطه عاطفى که ایشان با خانواده‌شان داشتند، چندین بار از پاریس پیام دادند که هرچه زودتر کار گذرنامه و ویزاى خانم را درست کنند تا ایشان هم به پاریس تشریف بیاورند و سرانجام نیز بعد از یکى دو هفته ایشان آمدند. وقتى خانواده امام وارد پاریس شدند یک احساس طمانینه و آرامشى را در آقا مشاهده کردیم. . محتشمى‌پور، على‌اکبر؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 3، ص 104.