در تمام این هفت سال آنچه از دوران شاگردی امام به یاد دارم این است که در‌ تمام طول درس، امام دو زانو می‌نشستند و ادب خاصی داشتند. در کوچه و خیابان هم‌ در عین اینکه وقار و متانت خاصی داشتند متواضع جلوه می‌کردند. امام در احترام‌ نسبت به بزرگان از علما و فقها، تکریم خاصی داشتند و آنان را با عظمت یاد می‌کردند‌ و اگر می‌خواستند سخنان بزرگان فقه و اصول و فلسفه را رد کنند با احترام رد می‌کردند.‌ این‌جور نبود که همین‌طور یک جمله‌ای بگویند که مثلاً ایشان نفهمیده! یا ایشان توجه‌ نکرده است.