امام دوست داشتند طلاب عفیف باشند و عزّت نفس داشته باشند. گاه اتّفاق می‌افتاد بعضی از طلاب می‌آمدند و اظهار احتیاج می‌کردند که امام با آنها برخورد ملاطفت‌آمیزی نداشتند. البته این به آن معنا نبود که کمک نکنند. بارها خودم به واسطه نامه و یادداشتی خدمتشان عرض می‌کردم که فلانی مقداری احتیاج دارد، امام با آغوش باز عنایت می‌کردند. ولی اگر شخصی خودش می‌آمد و اظهار می‌کرد، خوششان نمی‌آمد. بارها اتفاق می‌افتاد بعضی‌ها که اخلاق امام را نمی‌دانستند می‌آمدند و اظهار نیاز می‌کردند و امام با دستشان رد می‌کردند و می‌فهماندند که این کار درستی نیست (مخصوصاً اگر جایی بود که یکی دو نفر هم ناظر بودند) امام دوست داشتند که همه طلاب نسبت به مسایل دنیا عزّت نفس داشته باشند و آن حالت توکّل و عزّت نفس خودشان را حفظ کنند. ـ حجةالاسلام و المسلمین عمید زنجانی - سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی - ج 5 - ص 151.