

در اوایل خرداد ماه 64 که مصادف با ماه مبارک رمضان بود، هواپیماهای عراقی در طول شبانهروز، وقت و بیوقت تهران را بمباران میکردند. همراه آنها، توپهای ضد هوایی با صداهای مهیب و گوشخراش به ویژه در دامنه کوههای شمال تهران که صدا میپیچید خواب و استراحت را از همه گرفته بودند. صبح که میشد همه در اثر بیخوابی شبانه، خوابآلوده و کسل بودند و نظم و نسق کارها به هم ریخته بود با اینکه امام ملزم به تبعیت از کسی نبودند و اختیار داشتند کارشان را به طور دلخواه و مناسب حالشان تنظیم کنند، با این حال در شرایطی که همه مایل بودند ساعتهای اول روز را که بیشتر آرام بود بخوابند امام طبق روال همیشگی هر روز رأس ساعت هشت صبح سرحال در اتاق کار و ملاقاتشان حاضر میشدند. یک روز آقای دکتر عارفی که همواره مراقب وضع و سلامتی امام بود بعد از معاینه سوال کرد: «در ماه رمضان، این روزها، وضع خواب و استراحتتان فرقی نکرده، کم نشده؟» فرمودند: «نه» دکتر مجدداً سوال کرد: «هیچ فرقی نکرده است؟» امام باز تأکید کردند: «نه.» . حجةالاسلام والمسلمین رحیمیان، پا به پای آفتاب (جدید)، ج 2، ص 251.