یک روز صبح بود ساعت هشت، معمولا ساعت هشت خدمت امام مى‌رسیدیم و ایشان را معاینه مى‌کردیم، فشار مى‌گرفتیم و احوال پرسى مى‌کردیم و آنهایى که کشیک نبودند مى‌رفتند. آن روز کشیک من نبود. من کشیکم را تحویل دیگران دادم و رفتم. به بیمارستان که رسیدم دیدم سیستم پیجینگ به من اطلاع داد به وسیله گیرنده‌اى که در جیبم بود که سریع با شماره فلان تماس بگیر. من هم با ماشینى که در اختیارم بود سریع خدمت امام آمده دیدم ایشان درد قفسه صدرى گرفته درد قلبى گرفته البته درمانهایى شروع شده بود. درمان را ادامه دادیم و ایشان الحمدلله خوب شدند. هر وقت امام ناراحتى پیدا مى‌کرد در جستجوى علت بودیم و طبیب اصولا باید دنبال علت بگردد. بالاخره از این طرف و آن طرف فهمیدیم ساعت هشت صبح که من خدمت ایشان بودم و بعد از خدمتشان مرخص شدم بعد از من یک نامه‌اى به ایشان داده مى‌شود. بعلاوه یک پولیور بافتنى. امام نامه را مى‌خوانند، مى‌بینند از یک خانمى است که دردمند است و یادم نیست بچه‌اش شهید شده یا شوهرش شهید شده ولى به هر جهت آن خانم محترم در نامه‌اى نوشتند من هر بارى که این دانه‌ها را در روى این بلوز زدم یک صلوات فرستادم و یک دفعه امام را دعا کردم. امام وقتى این نامه را مى‌خوانند تحت تاثیر عاطفى شدید قرار مى‌گیرند و همان باعث مى‌شود که ایشان درد قفسه صدرى و درد قلبى بگیرند. . عارفى، حسن؛ حضور؛ ش 8، ص 77 و 78.