امام همیشه به طلبه‌ها و بخصوص طلبه‌های جوان توجه داشتند و دائماً‌ از وضعشان پرس و جو می‌کردند و در صورت نیاز، رسیدگی و توجه خاصی مبذول‌ می‌داشتند. این در حالی بود که از طرف ساواک و دولت وقت در فشار بودند. رژیم شاه‌ اجازه نمی‌داد که پول به دست امام برسد. با وجود این ایشان تا آنجایی که امکان داشت‌ از کمک به طلبه‌ها دریغ نمی‌ورزیدند. بنده عموزاده‌ای دارم که ایشان را یک بار از قم به نجف بردم. با اینکه او خیلی‌ جوان بود، روز دومی که به نجف رسیدیم آقایی از طرف امام آمدند و گفتند: آقا‌ فرموده‌اند ایشان چه نسبتی با شما دارد؟ عرض کردم عموزاده بنده است. آن آقا گفت:‌ امام دستور داده‌اند که از همین ماه برای او ماهیانه قرار بدهم. این مسأله، توجه امام را‌ به مشکلات طلبه‌ها می‌رساند.