امام از یک فکر صحیح و بینش کاملی برخوردار بودند و در رابطه با فکر خودشان تحت تأثیر دیگران قرار نمی‌گرفتند. در مسایل علمی هم اینگونه بودند. پس از پیروزی انقلاب که در قم تشریف داشتند، یک روز به ایشان عرض کردم شاید مناسب باشد در این مسایل مملکتی مهمی که پیش می‌‌آید شما یک مشورتی با دیگران یا بزرگان حوزه و مراجع داشته باشید. در جواب فرمودند مسایلی که پیش می‌‌آید من خودم در آنها دارای یک نظری هستم که به نظر خودم کمال اعتقاد را دارم و تشخیص می‌‌دهم که این راه باید طی شود و نظر من پیاده شود. این مشورت آنها چه نتیجه‌ای می‌‌تواند داشته باشد. اگر مشورت بکنم و بعد مخالفت با آنها بکنم که این صحیح نیست و اگر موافقت بکنم معنایش این است که آن راهی را که تشخیص داده‌ام کنار بگذارم در حالی که من صد در صد به پیاده شدن آن نظر اعتقاد دارم. . آیت‌الله محمد فاضل لنکرانی – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 6 – ص 108