

امام در سال 57 که منزلشان از طرف بعثیها محاصره و رابطه مردم با ایشان قطع شد میخواستند از نجف هجرت کنند. یاسر عرفات در آن زمان نامهای به امام نوشته بود که امام در جواب نامه او، نامهای نوشته بودند. این نامه را باید شخصی برای عرفات به لبنان میبرد. در رابطه با هجرت امام بنا شد من بروم لبنان و صحبت کنم که شرایط سوریه برای اقامت امام چگونه است. نامه را که آماده شده بود به من دادند برای خداحافظی خدمت امام رسیدم. ظاهراً در آن جلسه کسی نبود و خودم تنها بودم. عرض کردم امروز من عازم سفر هستم، مسافرتی به سوریه و لبنان. قاعدتاً هر وقت ما میخواستیم به سفر برویم خدمت امام میرسیدیم و دستشان را میبوسیدیم و امام دعایی میکردند. اما این بار امام تبسمی کرده و فرمودند: «مثل اینکه سفر شما این بار طولانی بشود.» عرض کردم «نه، علیالقاعده نامه حضرتعالی است که باید برسانیم. شاید دو یا سه روز دیگر برگردم.» ایشان سکوت کردند. این مسأله برای من خیلی تازهگی داشت که امام فرمودند سفر شما طولانی میشود. خلاصه ما حرکت کردیم به طرف بغداد با برادرمان آقای فردوسیپور. بنا بود آقای دعایی هم بیاید و یک سری مدارک را به ما بدهد که به سوریه ببریم. وقتی وارد فرودگاه شدیم آن ساکی را که همراه داشتم دادم به مسوولینش که ببرند در هواپیما و منتظر ساعت پرواز بودیم؛ اما از همان اول دیدیم که وضع فرودگاه غیرعادی است. آن روز تمام مسوولین فرودگاه لباس شخصی داشتند و مشخص بود که از سازمان امنیت عراق هستند. یکی از مأمورین امنیتی عراق آمد و گفت: «کدام یک از شما مسافر هستید؟» گفتم: «من مسافرم» گفت: «با من بیا» ما بلند شدیم آمدیم. بلیط هواپیما را گرفتند و فرستادند از هواپیما ساک ما را برگرداندند و ساک راخالی کردند و اوراق را درآوردند. بعد ما را بردند طبقه دوم فرودگاه که مرکز سازمان امنیت عراق بود. در آنجا نشستیم و یکی دو ساعت با ما صحبت کردند. سپس گذرنامه ما را با یک کاغذی آوردند و گفتند زیر این کاغذ را امضا کن. گفتم: «این چیست؟» گفت: «بخوان». خواندم دیدم نوشته است که شما الیالابد ممنوعالدخول به عراق هستید! در آن کاغذ از من التزام میگرفتند که دیگر وارد عراق نشوم و اگر وارد عراق شدم خودم مسوول هستم. من اولش یک مقدار پافشاری کردم که امضا نکنم، ولی امضا را از من گرفتند. آنجا بود که یک مرتبه متوجه آن فرمایش امام شدم که به من فرمودند مثل اینکه مسافرت شما این بار خیلی طولانی بشود. ـ حجةالاسلام و المسلمین محتشمیپور - پا به پای آفتاب - ج 3 - ص 89.