

زمانی که امام در پاریس تشریف داشتند، میخواستم به حضورشان مشرف شوم. یکی از بستگان نزدیک ایشان که با ما هم نسبت دارد، نامهای به من داد و گفت که حاجتی دارد. به او گفتم: «نوع این حاجتها زیاد است و فکر نمیکنم که امام قبول کنند. چون گرفتاری زیاد است و اگر امکانش باشد امام باید به همه کمک کنند؛ اگر من اسم شما را به طور خاص ببرم فکر نمیکنم ایشان قبول کنند. لااقل میدانم از بنده قبول نمیکنند.» او گفت: «من کس دیگری را ندارم. حالا که شما به پاریس میروید، این مطلب را خدمت آقا بگویید.» وقتی در پاریس خدمت امام مشرف شدم نامه را درآوردم و گفتم: «آقا! مطلب نامه این است. اگر اجازه میدهید، نامه را بخوانم.» امام فرمودند: «من این امکان را ندارم که به او کمک کنم. چون هستند کسانی که مشابه ایشان هستند. یا باید به همه این کمک بشود، یا اینکه به خاص او صلاح نیست و من نمیتوانم این کار را بکنم.» عرض کردم: «بعضی پولهاست که متعلق به جنابعالی است که مقلدانتان به من میدهند تا به شما بدهم. اجازه میدهید از این پولها به این آقا بدهم تا بعداً اگر توانست بپردازد؟ (سهم امام مصارف خاصی دارد که بدون اجازه نمیتوان به هر کسی داد و مرجع تقلید باید تصمیم بگیرد) و اگر هم نتوانست که خیلیها از جنابعالی بهرههای زیادی بردهاند.» ایشان بعد از مقداری تأمل، سرشان را بلند کرده و فرمودند: کسی به من چنین اجازهای نداده. بنده هم وقتی به ایران آمدم، جریان را به آن آقا گفتم. در ابتدا خیال میکردم که ناراحت میشود، اما بدش نیامد و گفت: «بارک الله! عجب آدمی است! راست میگویند. دیگران هم هستند. خوب، ایشان از کجا بیاورند که به همه کمک کنند؟» ـ حجةالاسلام و المسلمین حسن ثقفی - پا به پای آفتاب - ج 1 - ص 149.