وقتی در مرز مأموران دولت کویت امام را شناختند قبول نکردند که ایشان به کویت وارد شوند. من واقعاً متأثر شدم لذا به امام عرض کردم: «چرا از نجف بیرون آمدید؟» فرمودند: «ما را بیرون کردند، ما را فرستادند، لکن خودمان به اختیار به کویت آمدیم.» دو مرتبه امام مجبور شدند به عراق برگردند. من به ایشان عرض کردم: «بروم به این مأمور کویتی حرفی بزنم؟» فرمودند: «ابداً، حیف نیست وجهه خود را پیش این ناکس بفروشی؟ ما بر می‌گردیم ما با خدا هستیم.» امام ناراحتی مرا که حس کردند هنگام برگشت به عراق دو سه کلمه نصیحت کردند که «شما ناراحت نشوید برای اینکه ما امرمان دست خودمان نیست ما تفویض امرمان را به خدا کردیم هر چه او برای ما بخواهد همان خیر است». سپس حرکت کردند در حالی که من خاطر راحتی نداشتم که الآن با امام چه می‌کنند. امام هنگام ورودشان به پاریس فوراً به آقای فردوسی‌پور امر کرده بودند به فلانی یک تلفن بکنید که خیلی ناراحت است. ـ حجةالاسلام و المسلمین عباس مهری - پا به پای آفتاب - ج 6 - ص 69.