سال 51 50 بود که امام درباره جشنهاى دو هزار و پانصد ساله اعلامیه مفصلى دادند و ما چهل هزار نسخه از آن اعلامیه را در نجف چاپ کردیم. بیست هزار نسخه به عربى چاپ شد و بیست هزار نسخه به فارسى. قرار شد اعلامیه جاسازى شود و از طریق سوریه به عربستان برود. نیمه شب، امام اعلامیه را خواستند. اعلامیه به ایشان داده شد امام جمله‌اى از آن را برداشتند. آن جمله این بود «رژیم سلطنتى منفورترین رژیمهاست، حتى در زمان پیغمبر (ص)، و هیچ نوع سازشى با حکومتهاى اسلامى ندارد». از امام سوال شد چرا این جمله را برداشتید؟ فرمودند: این جمله باعث مى‌شود که دوستان ما را در آنجا گردن بزنند. بعد اعلامیه را جاسازى کردیم و در سطح وسیعى‌در مکه و مدینه و منى پخش شد. در آن سال هم حدود پنج شش هزار ساواکى‌براى رسیدگى به این کارها، به مکه و مدینه آمده بودند. بالاخره با کاوشهایى که‌کردند، من دستگیر شدم و به زندان رفتم. در بازجویى، اعلامیه را که آوردند، دیدم‌زیر جملاتى که بر ضد آمریکا و حکومتهاى عربى و عربستان بود، خط قرمز‌کشیده‌اند. من یک مرتبه متوجه شدم که چه خوب شد امام آن عبارات را از اعلامیه‌برداشتند، و اگر آن عبارات را حذف نمى‌کردند حتما ما را مى‌کشتند. در دو سالى‌که در زندان به سر مى‌بردم با توجه به خصوصیات امام انتظار این را نداشتم که امام براى بیرون آمدن من از زندان کارى بکنند. یادم است بعد از آزادى که رفتم خدمت آقا، گفتند: «خوب بگو ببینم یک سال مى‌شود که از من هیچ خبرى ندارى.» من تا آمدم شروع به صحبت کنم دیدم رنگ آقا تغییر کرد و کمى اشک در چشمانشان جمع شد. من صحبت را قطع کردم، زیرا دیدم آقا خیلى ناراحتند. هرچه گفتند، من دیگر حرفم را ادامه ندادم. ایشان گفتند: «من هر شب در حرم به یاد شما بودم و دعا مى‌کردم. من به جاى پدر شما و به جاى برادر شما هستم. هر کارى دارید، هر مساله‌اى دارید، به من بى‌پروا بگویید و واهمه‌اى نداشته باشید». . ناصرى، محمدرضا؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 4، ص 259.