

مسؤول سازمان امنیت عراق همراه با چند نفر دیگر برای دیدار به بیت امام آمدند. آنها خواستار ملاقات خصوصی شدند ولی امام به هیچ وجه ملاقات خصوصی را نمیپذیرفتند بلکه در چنین مواردی همواره به ما تذکر داده بودند که از قبل در جلسه آنها حاضر شویم تا اینکه جلوی سوءاستفاده آنان گرفته شود. مسؤولین سازمان امنیت، مسائل خود را مطرح کردند و از امام خواستند که فعالیتهای سیاسی خویش را علیه ایران محدود کند. امام خیلی تند و شدید با آنها برخورد کرد که آن طرف خیلی تغییر کرد و خود را باخت و از آمدن خود سخت پشیمان شد. امام در پاسخ او گفتند: «من وظیفهام این است که مبارزه را ادامه بدهم و سکوت هیچ مفهومی ندارد. خمینی، خمینی است هر جا که برود» آن مسؤول عراقی تهدید کرده بود که چه میکنیم و چه میکنیم! و امام هم در پاسخ فرموده بود: «من از اینجا میروم». چند روزی از آن ماجرا گذشته بود، . که محاصره بیت امام از سوی مأموران عراقی آغاز شد. یک روز صبح که خواستیم خدمت امام مشرف شویم، دیدیم مأموران امنیتی بیت امام را محاصره کردهاند و میگویند: فقط شخص امام و فرزندشان احمد آقا و یک نفر از آشنایان حق دارند تردد و رفت و آمد کنند و دیگری حق ندارد. خلاصه آنروز نه ما را گذاشتند وارد منزل امام شویم و نه حتی آن مؤمنی را که چای درست میکرد اجازه دادند. امام هم از منزل بیرون نیامدند و به عنوان اعتراض حتی به مسجد برای نماز هم نرفتند. ما خیلی مضطرب بودیم. تماسها با اینطرف و آنطرف گرفته شد. موضوع به تهران گزارش شد، یک حالت اضطراب در تهران و قم و سایر شهرستانها به وجود آمد. عراقیها وقتی دیدند، مقاومت خیلی نتیجه خوبی ندارد و ممکن است مسائل به ضرر آنها تمام شود فردای آنروز، محدودیتها را کمتر کردند یعنی اجازه دادند عدهای از نزدیکان امام رفت و آمد داشته باشند ولی به زوار و مراجعین اجازه ورود به بیت را نمیدادند. در هر صورت آنروز و تا چند روز بعد از آن، امام از منزل بیرون نیامدند و حتی به حرم که مقید بودند هر شب برای زیارت مشرف شوند، آن چند شب مشرف نشدند. کم کم، مسأله عادیتر شد ولی اگر کسی نامه یا رساله یا هر چیز دیگری از منزل امام میخواست بیرون بیاورد، میگرفتند و ممانعت میکردند و از آن طرف مأمورین امنیتی حول و حوش ما پرسه میزدند و هر جا میخواستیم برویم، از دید مأمورین پنهان نبودیم. امام همواره میفرمودند: «گزارشها را به تهران رد کنید و عین حقیقت را بگوئید، نه چیزی بر آن بیفزائید و نه چیزی از آن کم کنید. من میل دارم مردم در جریان تمام کارها قرار بگیرند. » . حجةالاسلام والمسلمین محمدرضا ناصری – پاسدار اسلام – ش 58 – ص 33