

امام خیلی به دنیا بیاعتنا بودند و از آن به قدر ضرورت استفاده میکردند. با اینکه پول و مخارج زندگیشان اینجور که شنیدهام از سهم امام هم تأمین نمیشد. بعضی از مریدهای تهرانی ایشان چون میدانستند که آقا در زندگیشان به خود سخت میگیرد و زیاد احتیاط میکند برای ایشان پول مخصوصی میفرستادند که از آن استفاده کنند، ولی باز امام به قدر ضرورت استفاده میکردند. در نجف اطرافیان ایشان با اهل بیت آقا حدود ده دوازده نفر میشدیم، ولی بیشتر از نیم کیلو و سه ربع کیلو گوشت بیشتر خریداری نمیشد. یک روز در راه حرم آقا به من گفتند: «خانم به من گفته که شما شبها در بیرونی برای شام نمیایستید و به منزل خودتان میروید، بمانید.» گفتم آقا بیرونی شما که خبری نیست من دارم میمیرم الان یک ماه است که به خانه خودم میروم و سر حال آمدهام. امام خندیدند و چیزی نگفتند. . حجةالاسلام والمسلمین فرقانی، آیینه حسن، ص 149.