امام در آن زمان اصرار موکدی به مرحوم آیت‌الله بروجردی داشتند که شما به‌ ملاقات شاه نروید، شاه باید به خانۀ شما بیاید و این در آن زمان مطرح بود و قهراً این‌ صحبت را به گوش آنان رسانده بودند. بعد از آنکه شاه به آقای بروجردی قول داده بود‌ که بساط بهاییت را برچیند، گفته بود شما در میان اجتماع بفرمایید تا ما مستمسکی‌ داشته باشیم و اقدام کنیم. و در این بین نقل می‌کردند که امریکایی‌ها به شاه معترض‌ شده بودند و شاه هم در مقابل امریکایی‌ها با اینکه قول داده بود اقدام بکند، مع ذلک‌ کوتاه آمد و آقای بروجردی هم ناراحت شدند همان‌جا بود که گفتند من دیگر قم‌ نمی‌مانم. در پی این مسأله جلسه‌ای با حضور بعضی از فضلای طراز اول آن روز حوزه‌ و مراجع امروز تشکیل می‌شود و امام در آنجا شرکت می‌کنند و می‌گویند: «باید اقدام‌ کرد و این مسأله آیت‌الله بروجردی تنها نیست، بلکه اسلام در خطر است. اگر ارزش‌ سخن ایشان از بین برود دیگر از اسلام چیزی باقی نمی‌ماند و باید شدیداً دنبال این‌ مسأله را گرفت» و حتی یک نامه‌ای را امام نوشته بودند که بفرستند، ولی بعضیها امضا‌ نمی‌کنند و ایشان از عصبانیت نامه را پاره می‌کنند و می‌گویند: «من و تو اگر از بین رفتیم به درک، ولی مرجع تقلیدی مثل آیت‌الله بروجردی‌ شکست بخورد، اسلام از بین رفته است» و رژیم از اینطور مسائل امام را شناخته بود.