

امام در آن بخش از مسایلی که مربوط به کل جامعه روحانیت و حوزههای دینی میشد، فرزندشان را یک طلبه حساب میکردند به همان اندازه به فرزند خود شهریه میدادند که طلاب دیگر شهریه میگرفتند، و به همان اندازه در رفع نیاز زندگی فرزندشان تلاش میکردند که در رفع نیاز دیگر طلاب کمک و مساعدت میکردند. امام فرزندشان را به مثابه یک طلبه و روحانی که در جمع دیگر روحانیون در حوزههای علمیه اشتغال داشتند به حساب میآوردند. ـ حجةالاسلام و المسلمین دعائی - مصاحبه مولف - 5 / 5 / 81.