ایامى که امام به قم تشریف آورده بودند، اکثر روزها مردم به دیدار ایشان مى‌آمدند و در کوچه‌ها ابراز احساسات مى‌کردند. جمعیت موج مى‌زد. آن طرف رودخانه، جمعیت مانند آبى مواج، بالا و پایین مى‌رفت. امام به پشت‌بام مى‌آمدند و به ابراز احساسات مردم پاسخ مى‌دادند. بعضى‌ها به ایشان مى‌گفتند: «آقا! به پشت‌بام نیایید. خطر دارد.» مردم بسته‌هایى را براى اینکه امام متبرک کنند، به طرف ایشان پرتاب مى‌کردند. لیکن امام مى‌فرمودند: «نه اینها با علاقه‌اى به اینجا آمده‌اند.» در همان ایام عده‌اى مى‌گفتند: «آقا! شما اگر خواستید بروید پشت‌بام، بگذارید ما اول برویم، ببینیم اوضاع چگونه است؛ بعد شما بروید.» حتى این مطلب چندین بار از جانب آقاى اشراقى تکرار شد لکن امام اعتنایى نکردند. همین که سروصداى مردم را از کوچه مى‌شنیدند، فورا عمامه را بر سر مى‌گذاشتند و نعلینهایشان را به پا مى‌کردند و به پشت‌بام مى‌رفتند. ایشان دوست داشتند به مردمى که با ذوق و شوقى خاص به دیدارشان آمده‌اند، احترام بگذارند. . ثقفى، حسن؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 146.