

گاهی ما مطلبی را میگوییم اما واقعاً فکر نمیکنیم که غیبت است مثلاً یک دفعه کسی از افراد خدمتکار منزل امام کاری کرده بود که کار درستی نبود و ایشان را گرفتند و به زندان بردند. این خبر را من شنیده بودم که فلان کس را به دلیل فلان جرم زندان بردهاند و الان هم در زندان است... روزی من این مطلب را به خواهرم میگفتم البته او از من پرسید که با فلان کس کار میکنم که من گفتم دیگر نیست و اینجوری پیش آمده. تا من آمدم بگویم امام گفت: «غیبت است.» گفتم: آخر ایشان کارشان علنی بوده و الآن هم زندان است. گفتند نه او یک کاری کرده و وظیفه آنها این بوده که او را زندان کنند ولی شما نباید آبرویش را جای دیگری بریزید. امام یک چیزهایی را غیبت میدانند که ما معمولاً غیبت نمیدانیم. ـ زهرا مصطفوی - پا به پای آفتاب - چاپ جدید - ج 1 - ص 183.