

یک شب ساعت هفت بود که رفتم منزل امام. وقتی خلاصه اخبار را شنیدم بعد یا عجله گفتم بلند شوم نمازم را بخوانم. وقتی نمازم را خواندم و برگشتم خدمت امام، آقا گفتند من احساس میکنم مسوولم اگر به تو نگویم. من مطلبی را میخواهم به تو بگویم _ فکر میکنم دستشان را زدند روی سینهشان _ گفتند اگر نگویم میترسم مسوول باشم. شما چرا اینقدر اهمال میکنی به نمازت؟ گفتم: من بیرون بودم، دانشکده علوم بودم. بعد از آنجا هم جای دیگری رفتم بعد از آنجا به منزل آمدهام. امام گفتند: نه برنامهات را جوری کن که نمازت اول وقت باشد. میدانی نماز ستون دین است و اگر نماز قبول نشود به هیچ عبادتی نگاه نمیکنند. من گفتم خداوند وقت وسیع برای ما قرار داده است. ما خودمان نباید ضیقش کنیم. من فکر میکردم اهمال به این است که ما گاهی بخوانیم، گاهی نخوانیم، نه اینکه به اصطلاح نماز در اول مغرب نباشد و ساعت هفت و نیم یا هشت باشد. ولی امام گفتند: نه خیر عدم اهمال و خفیف نشمردن به این است که شما هر کجا هستید نماز اول وقتتان را بخوانید. آن وقت یک مثالی از یک فردی زدند که اسم او را در خاطرم نیست، آقا میگفتند یک کسی این طور بوده که در خیابان اگر داشت میرفت و صدای اذان را میشنید از ماشین پیاده میشد و کنار خیابان نمازش را میخواند. ـ زهرا مصطفوی - پیشین - ص 197.