امام در زندگى شخصى و خانوادگى فرزندانشان دخالت نمى‌کردند (غیر از ارشادات و نصایح کلى) و خود فرزندان را در برنامه‌ریزى‌ها و انجام کارها آزاد مى‌گذاشتند؛ مثلا حتى در اسم‌گذارى نوه‌ها دخالتى نمى‌کردند. به یاد دارم وقتى پسر بزرگ من به دنیا آمد، حضرت امام در نجف اشرف در تبعید به سر مى‌بردند و خانم محترم ایشان در همان دوران به ایران تشریف آوردند و ما در انتخاب اسم فرزندمان تردید داشتیم. چند اسم بود که مردد بودیم کدام را انتخاب کنیم. دو ماهى به همین منوال سپرى شده بود. یک روز خانم گفتند وقتى صحبت فرزند شما مى‌شد آقا مى‌گفتند: «حسن، اسم مناسب و خوبى است که اگر فرزند احمد پسر بود انتخاب کند». ولى به خود ما نگفتند. حتى پس از تولد که نامه تبریک برایمان نوشتند راجع به اسم نوزاد چیزى ننوشته بودند، ولى وقتى ما از میل و نظر حضرت امام مطلع شدیم حسن را انتخاب کردیم. نسبت به فرزندان پسرى احساس مسئولیت بیشترى مى‌کردند؛ مثلا چند سال پیش، «على» ما ضمن بازى صورت نوه عمه‌اش را زخم کرد پس از اینکه امام مطلع شدند، مقدارى وجه به عنوان دیه به فرزند زخمى شده دادند؛ یعنى پرداخت «دیه» را وظیفه خود مى‌دانستند (به‌عنوان حق جدى). . طباطبایى، فاطمه؛ جمهورى اسلامى؛ 13/3/69.