در نوفل لوشاتو (دهکده‌‌ای روستایی واقع در 25 کیلومتری پاریس) دو خانه کوچک در اختیار امام و همراهان بود. در خانه شماره یک که بسیار کوچک بود امام با اعضای خانوادۀ خود زندگی می‌کردند. خانۀ شمارۀ دو که روبروی خانۀ اول بود مخصوص اجتماعات و دانشجویان ایرانی و اعضای دفتر بود و در اینجا ایشان نماز جماعت و نماز شب را به جا می‌آوردند. ضمناً‌ محلی نیز به عنوان مسافرخانه برای استراحت دانشجویان و مسافرین اجاره شده بود که ادارۀ آن به عهدۀ شهید مهدی عراقی بود و به دلیل کمبود فضا گاهی بیست تا سی نفر در یک اتاق آن می‌خوابیدند. افرادی که برای دیدار امام می‌آمدند می‌توانستند دو شبانه روز در این محل اقامت کنند. گفتنی است که امام با دقتی که در صرف وجوه شرعی داشتند اجازه ندادند کرایه آن از محل سهم امام پرداخت شود. و وجه آن به وسیله ایرانیانی که مکنت بیشتری داشتند پرداخت می‌شد تا دانشجویان در تنگنا نباشند. . کوثر – ج 2، ص 55. این خانه تجملی است در اوایل ورود امام به قم یک روز حاج احمدآقا آمدند و به من گفتند آقا از این خانه ناراحتند. می‌گویند این خانه تجملی است. به من فرموده‌اند که بروید یک خانه تهیه کنید وگرنه من می‌روم خانه خود. خانۀ خود ایشان در کوچه پس کوچه بود و رفت و آمد مشکل بود و اصلاً امکان نداشت که در آن جمعیت رفت و آمد کنند. . آیت‌الله محمد یزدی – پا به پای آفتاب – جلد چهارم، ص 322. من آنجا نمی‌روم محل اقامت امام در دهکده نوفل لوشاتو به دلیل رفت و آمد دانشجویان و شخصیتها از سراسر دنیا کم کم کوچک و کوچکتر می‌شد بخصوص که بنا بود اهل بیت امام از نجف به پاریس بیایند. ایشان اجازه فرمودند منزلی وسیعتر و نزدیکتر اجاره شود. یکی از برادران تصمیم گرفت که این مهم را انجام دهد و خانه‌ای مناسب تهیه کند. منزل تهیه شد. بعضی از بستگان امام هم دیدند و پسندیدند و به آقا گزارش دادند. امام مبلغی بابت اجاره یک ماه فرستادند و اجازه دادند سند اجاره تنظیم شود. برای اطمینان بیشتر با بعضی از برادران دانشجو از منزل دیدن کردیم. منزل کوچک بود. ظاهراً زیبا و قشنگ می‌نمود و از کیفیت خوبی برخوردار بود. من فکر کردم برای امام مناسب نیست. بنا شد به ایشان گفته شود که ظاهر منزل مناسب شما نیست بخصوص که دیوارهای آن مخملی است (کاغذهای دیواری مخملی بود) وقتی امام اطلاع پیدا کردند، فرمودند: «من آن جا نمی‌روم.» . حجة‌الاسلام والمسلمین فردوسی‌پور - پاسدار اسلام - ش 28، ص 39.