کمتر در مجالس دیده شده که امام بخندند یا با شاگردانشان شوخیهایی کنند که معمولاً استادان می‌‌کنند. اگر به طلبه‌ای خیلی محبت داشتند، تبسمی می‌‌فرمودند. همین اندازه هم برای ما کافی بود. . حجة‌الاسلام والمسلمین احمد صابری همدانی – پا به پای آفتاب – ج 3، ص 271.