از خصوصیات درس و مباحثه امام با دوستانشان در ایام طلبگی، بیان بسیار ساده‌ و روان ایشان بود. امام در مباحث به بعضی از احتیاطات اعتنایی نداشتند. مثلاً از‌ نکاتی که بین فقها مطرح است این است که در مراسم حج طواف کننده به هنگام‌ طواف باید مواظب باشد که در آن ازدحام شانۀ چپ او موازی خانه کعبه باشد و‌ منحرف نشود، ولی امام اصرار داشتند که این احتیاطها نباید انجام شود. لازم نیست‌ مردم را در آن حال عبادت و معنویت به این مسأله متوجه کنیم. شانه چپ طواف کننده‌ عرفاً باید به طرف کعبه باشد و اینقدر دقت لازم نیست. یا در مسأله روزه که بعضی‌ می‌گفتند اگر کسی با یک چوب کبریت خلال کند و آن را دوباره به دهان برگرداند و‌ رطوبت آن را فرو برد روزه‌اش باطل است. امام می‌فرمودند: «مگر یک چوب کبریت‌ چقدر از دهان رطوبت می‌گیرد و چقدر از رطوبت آن باقی می‌ماند که اگر دوباره به‌ دهان برده شود، خوردن و آشامیدن حساب شود.» امام معتقد بودند اینگونه‌ احتیاطها انسان را به وسواس می‌کشاند و از واقع بینی باز می‌دارد.