

یک دفعه مرحوم حاج آقا مصطفی به من فرمود که فلانی میخواهد برود ایران، یک پولی از امام برایش بگیر. وقتی قضیه را خدمت امام عرض کردم امام که آن فرد را میشناختند فرمودند: «نه این طلبه نیست و من پول به او نمیدهم.» بعد از یک یا دو روز باز مرحوم حاج آقا مصطفی فرمودند که برو برو. عرض کردم امام اجازه نفرمودند آقا مصطفی گفت برو مهم نیست باز خدمت امام بگو. دوباره وقتی خدمت آقا مشرف شدم و مطلب را عرض کردم فرمودند: «نمیدهم.» من عرض کردم به خودم چیزی بدهید به او بدهم. امام با تندی بمن فرمودند که برو دو دینار و نیم به او بده! که (این پول معادل پنجاه تومان آن موقع بود.) بعدها که نجاری را آورده بودیم تا برای پنکهای که میخواستیم هوای خنک سرداب منزل امام را به بالا بکشد جایی درست کند، وقتی نجار مشغول کار بود امام مرا احضار کردند. دویدم بالا تا خدمت ایشان رفتم چنان به من نهیبی زدند که ترس سرتاپای مرا گرفت. با یک نهیبی به من گفتند: «تو (با اینکه ایشان خیلی مودب بودند ولی نگفتند شما گفتند تو) و مصطفی و این احمد دست به دست هم دادهاید که مرا جهنمی کنید.» بعد فرمودند: «تو برای کسی که طلبه نیست واسطه میشوی که من به او پول بدهم. عرض کردم آقا نمیشود به او پول نداد (چون آن فرد آدم کج دنده و بیادبی هم بود که من نمیتوانستم به امام این را بگویم) با تندی فرمود: «چرا نمیشود.» خدا به ذهن من انداخت که گفتم آقا بالاخره پیغمبر به بدتر از این افراد هم پول میداد. این را که من گفتم ایشان تبسم کردند و من هم از خطر رها شدم. و 2. حجةالاسلام والمسلمین قرهی، سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی(س)، ج 1، ص 14 و 15.