

فرزند یکی از دوستان ما بیمار بود. پاهایش درد میکرد و نمیتوانست راه برود. پدر او هم خیلی ناراحت بود. آن اوایل که امام به جماران تشریف آورده بودند و رفت و آمد با ایشان آسانتر بود. آن آقا که میدانست گاهی کودکان را نزد امام میبرند و ایشان دستی بر سر کودکان میکشند، گفت: «بچه ما معلول است و نمیتواند راه برود. به پزشک هم مراجعه کردهایم ولی مثمرثمر واقع نشده است. اگر میتوانید او را به نزد امام ببرید.» یک روز عصر، من آن کودک را که حدوداً سه ساله بود، خدمت امام بردم. جریان را به عرض ایشان رساندم. امام هم دستی بر سر کودک کشیده او را بوسیدند سپس دعا کرده فرمودند: «ان شاء الله خوب میشود. پدر و مادرش نگران نباشند.» گفتم: «پدرش در یکی از نهادهای دولتی کار میکند.» فرمودند: «نه، ناراحت نباشند. ان شاء الله خوب میشود.» بنده کودک را بغل کردم و از خدمت ایشان مرخص شدم. همان طور که کودک در بغلم بود، میخندید. این را خودم دیدم. پدر کودک فرزندش را گرفت و در حالی که اشک در چشمانش پر شده بود، شکر کرد. مادر کودک هم آنجا ایستاده بود و خیلی خوشحال بود. بنده پسری دارم که به بیماری سخت و پردردسری مبتلا شده بود. البته خوب شدن این کودک هم به دعای امام مربوط است. من مطمئن هستم. چون آنقدر بیماریش بالا گرفته بود که در حال مرگ بود، لکن با دعای امام از مرگ نجات یافت. پزشکان گفته بودند این مرض، بیماران را از بین میبرد. حدود دو سال پیش که بنده فرزندم را برای معالجه به خارج از کشور برده بودم، آن آقا را دیدم، ایشان که الآن سفیر ایران در سوئیس یا انگلیس هستند به مناسبتی به پاریس آمده بود. من دیدم که ایشان یک پسربچه پنج، شش ساله به همراه دارد و آن کودک میدود و میخندد، فرانسوی صحبت میکند و به انگلیسی تکلم میکند. به من گفت: «آقای ثقفی! میدانی این کودک کیست؟» گفتم: «نه» گفت: «این همان کودکی است که شما او را برای شفا خدمت امام بردید.» با تعجب پرسیدم: «راست میگویید؟» گفت: «بله او خوب شده است و به مدرسه هم میرود. من سلامتی کودکم را از برکت دعای خیر امام و دستی که ایشان بر سرش کشیدند، میدانم». ـ حجةالاسلام و المسلمین حسن ثقفی - پا به پای آفتاب - ج 1 - ص 221.