امام على‌رغم توجه و اهتمامى که به زیارت و عبادت و دعا داشت. از امور اجتماعى و تلاش در جهت رفع گرفتارى مردم و خدمت به خلق غافل نبود. یکى از علما نقل مى‌کرد: یک سال تابستان به اتفاق امام و چند تن دیگر از روحانیون به مشهد مشرف شدیم و خانه دربستى گرفتیم. برنامه ما چنین بود که بعدازظهرها پس از استراحت بطور دسته‌جمعى به حرم مطهر مى‌رفتیم و پس از زیارت و دعا به خانه مراجعه و در ایوان آن خانه چاى مى‌خوردیم. برنامه امام این بود که دعا و زیارتشان را خیلى مختصر مى‌کردند و تنها به منزل برمى‌گشتند و ایوان را آب و جارو کرده، فرش پهن مى‌کردند و چاى را آماده مى‌ساختند و وقتى ما برمى گشتیم براى ما چاى مى‌ریختند. یک روز من از ایشان سوال کردم این چه کارى است که زیارت و دعا را براى آنکه براى رفقا چاى درست کنید، مختصر مى‌کنید و با عجله به منزل برمى‌گردید؟ امام در جواب من فرمودند: «من ثواب این کار را کمتر از آن زیارت و دعا نمى‌دانم». . روحانى، حمید؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 1، ص 109.