

شبی که خرمشهر مورد هجوم قوای بعثی واقع شده بود، برای حقیر و دیگر عزیزان که در جریان لحظه به لحظه حملات بودند، فراموش شدنی نیست. تلفن کمتر قطع میشد و محلّه به محلّه که به تصرف خونآشامان بعثی درمیآمد با کلماتی مانند پتک بر سر ما فرود میآمد. دوستان در دفتر به اندازهای پریشان بودند که فقط به تلفن جواب میدادند. هیچ کس توان سخن گفتن با دیگری را نداشت. دود سیگار فضای اتاق دفتر را که با پتو استتار شده بود پر کرده بود. فرزندم که آمده بود خبری به اندرون ببرد نتوانسته بود افراد حاضر در دفتر را بشناسد! و این مسأله را به عرض امام رسانده بود. بالاخره زمان که با سنگینی میگذشت، به جایی رسید که خبر از دست رفتن خرمشهر را به مثابه آخرین پتک، بر سر همه ما فرود آورد. دوستان این جناب را مأمور رساندن این خبر شوم به امام کردند. بغض گلویم را میفشرد و بیم آن را داشتم که با آن همه ناراحتی نتوانم کلمات را درست ادا کنم. بالاخره به ناچار داخل اندرون رفتم. به محض رسیدن به اتاق، سرها با ناراحتی برای پرسش به طرفم برگشت. «چه خبر شده است؟» خدا میداند کمتر زمانی به آن حالت دچار شده بودم. با سختی پاسخ دادم: «هیچ!» امام بزرگوار که متوجه وضع آشفته حقیر شده بودند، سوال دیگری نفرمودند. در نزدیکی ایشان نشستم و به تلویزیون نگاه میکردم. پس از سه یا چهار دقیقه مرا مورد خطاب قرار داده پرسیدند: «تازه چی؟» با نهایت ناراحتی همراه با بُغض جواب دادم «خرمشهر را گرفتند!» ایشان یک مرتبه با لحنی عتابآلود فرمودند: «جنگ است. یک وقت ما میبریم، یک وقت آنها». نمیدانم این چند جملۀ کوتاه چگونه در من اثر گذاشت. به حقیقت مانند ضربالمثل معروف سطل آبی سرد بر سرم ریختند چنان از ناراحتی بیرون آمدم گویی اصلاً جنگی واقع نشده بود. . دکتر محمود بروجردی – پا به پای آفتاب (جدید) – ج 1، ص 159.