امام تا بنی‌صدر بود و روزنامه‌‌ها هم به آن صورت بود، تمام روزنامه‌‌ها را می‌‌خواندند. دقیق ایشان روزنامه‌‌ها را می‌‌خواندند، اعلامیه‌هایی را که می‌‌آمد، نشریاتی را که بود، واقعاً دیگر گاهی چشمهایشان درد می‌‌گرفت ولی همه آنها را خودشان می‌‌خواندند. اما بعد از این که جریانات تمام شد [و به قول امام می‌‌گفتند: دعوا تمام شده و دیگر خواندن روزنامه فایده ندارد] دیگر همان تیترها را می‌‌خواندند. بطور کلی گزارشات مختلفی به امام می‌‌رسد که این گزارشات را امام میخوانند، گزارشاتی است از ژاندارمری، شهربانی، ارتش، سپاه، همه اینها را امام میخوانند. از خبرگزاری جمهوری اسلامی خبرنامه، ویژه‌ای است که اینها را هم دقیق میخوانند. بولتن‌های خبری است که می‌‌آید، نامه‌هایی که از دفتر می‌‌آید. و معدلِ نامه و تلگراف‌هایی را که در روز به دفتر می‌‌آید و حالا بخاطر راه افتادن ارگانها کم شده حدوداً پانصد نامه است، یکسری شکایت است و یکسری شکایات از ادارات است که دارند و منجمله شکایت از سپاه هم هست اما عده‌ای که آنجا هستند آنها را که تشخیص می‌‌دهند نامه‌های جالبی است و گاهی نامه‌های بچه‌ها یا آنها که مسایل اساسی توی آن هست، آنها را هم می‌‌آورند به امام می‌‌دهند و بعد فهرستی از نامه‌‌ها هم هست که می‌‌آید. مثلاً می‌‌گویند شکایت سی و دوتا، پیشنهاد هشت تا، فلان چیزها پنج تا، تقاضای ملاقات چهارتا، روی تقسیم‌بندی نسبتاً خوبی که کرده‌اند. اینها را به امام می‌‌گویند. حتی نامه‌ای که توهین است می‌‌گویند. یک موقع بود که این را نمی‌نوشتند. امام به اینها گفتند که نمی‌شود نامه به دفتر بیاید و توی آن فحش نباشد. چرا نامه‌های فحش را شما به من نمی‌گویید؟ لذا نامه‌هایی را که حتی فحش است به امام می‌‌گویند. مثلاً نامه توهین یک عدد یا دو عدد. علاوه بر این گزارشاتی است که خود من می‌‌دهم و جلسات هفتگی است که ما با آقای هاشمی، خامنه‌ای، موسوی اردبیلی و نخست وزیر داریم و نتایج این جلسات را هم به امام می‌‌گویم، اینها کل چیزهایی است که ما به امام می‌‌گوییم و امام مطالعه می‌‌کنند. . حجةالاسلام والمسلمین احمد خمینی – پیام انقلاب – ش 60 – ص 24.