

آن روزها منزل امام تنها کانون امیدبخش در قم بود. عصر روز دوم تصمیم گرفتم که به منزل امام بروم. حادثه مدرسه فیضیه تازه تمام شده بود. طلبهها تا آنجا که توانسته بودند فرار کرده بودند و عدهاى هم با کماندوها در داخل مدرسه بودند. ما که در خیابان بودیم، فکر کردیم به منزل امام برویم. به آنجا که رسیدیم، دیدیم چند تن از دوستان و طلبهها و فضلا دور و بر خانه ایستادهاند و در این فکرند که اگر کماندوها به منزل آقا حمله کنند، چه تدبیرى براى دفاع از ایشان به کار ببندند. طبیعتاً طلبهها وسیلهای هم براى دفاع نداشتند، جز مشت و احیاناً یکى، دو تا چوب. من هم به جمع آنها پیوستم و درباره نقشههاى مختلف با هم صحبت کردیم. در همین حین متوجه شدم که در منزل آقا باز است. اعتراض کردم که: «چرا در را باز گذاشتهاید؟ اقلاً در را که میتوانید ببندید.» گفتند: «خود آقا گفتهاند که کسى نباید در را ببندد و تهدید کردهاند که اگر در را ببندید از خانه بیرون میروم.» حدود غروب بود، وارد خانه که شدم آقا را دیدم که در حیاط ایستادهاند و با آرامش خاصى نماز میخوانند. آرامش ایشان تا حدودى به من هم آرامش بخشید. البته نه به آن اندازه که بتوانم حاضر شوم و نماز بخوانم. از دیدن منظره درگیرى مدرسه، شدیداً هیجانزده بودم. امام نمازشان را تمام کردند و به داخل اتاق رفتند. ما هم به دنبال ایشان داخل اتاق شدیم. حدود پنجاه یا شصت نفر از طلبهها و چند نفرى غیر طلبه داخل اتاق نشسته بودند. امام حدود بیست دقیقه صحبت کردند. سخنان ایشان چنان آرامشى به حاضران، از جمله خود من داد که احساس کردیم از هیچ چیز نمیترسیم و آمادهایم تا صبح در منزل امام بمانیم و از ایشان دفاع کنیم. البته امام آخر شب همه را مرخص کردند، گفتند لازم نیست کسى بماند و از منزل دفاع کند. . آیتالله خامنهاى - 15 خرداد - ش 14 - ص 78