روزنامه اطلاعات یک مطلبی می‌نویسد به نام تفاهم روحانیت و دولت، که آقای خمینی می‌فرستد عقب مسعودی مسوول روزنامه اطلاعات که «این تفاهم چیست و کجاست؟ بگو این تفاهم را کی کرده، من تفاهم کرده‌ام؟ یا آقایان دیگر تفاهم کرده‌اند این تفاهم بایستی روشن بشود!» خلاصه او هم پیغام می‌فرستد که این مربوط به ما نیست و مقاله هم آن نبوده و یک همچنین چیزی بوده مثلا، خود این مقاله از طرف ساواک آمده! آقای خمینی فشار می‌آورد که «بایستی این را خودت توی روزنامه بنویسی و تکذیب کنی، اگر نکنی من تو را تکذیب می‌کنم.» خلاصه مسوول روزنامه می‌افتد روی عز و التماس که ما تقصیر نداریم و از طریق ساواک بود. در این گیر و دار، سرهنگ مولوی رییس سازمان امنیت تهران می‌آید آنجا و به آقا می‌گوید که من فکر می‌کنم که صلاح بر این باشد که شما دست از این اعتراض و تکذیب کردن روزنامۀ‌ اطلاعات بردارید و اگر برندارید در هر حال ما سربازیم، و تا می‌گوید ما سربازیم، آقا می‌توپد به او که: «مرتیکه تو کجایت سرباز است! اگر سرباز بودید چادر زنانه سرتان نمی‌کردید که فرار کنید، سرباز ما هستیم که در هر حال از این مملکت دفاع کردیم و دفاع می‌کنیم!» خلاصه مولوی دیگر دید هیچ چیزی نمی‌تواند بگوید. . ناگفته‌ها، (خاطرات شهید مهدی عراقی)، ص 199.