

ماشینهای شرکت واحد از تهران کماندوها را به قم آورده بودند. ساواکیها رسیده بودند و برنامه داشتند. روز دوم فروردین که مصادف با شهادت امام صادق(ع) بود دقیقاً خاطرم هست که امام گوشه خانه نشسته بودند، مرحوم شهید مهدی عراقی آمد و در گوش امام سخنی گفت. امام پیغامی توسط جناب آقای صادق خلخالی دادند و ایشان هم پیام امام را به همه ابلاغ کرد. در وسط مجلس ایادی ساواک شروع کردند به صلوات فرستادن. مرحوم حاج مهدی عراقی به امام فرمود آقا گمان میکنم توطئهای است. افراد ناشناسی در مجلس و محفل حاضرند، اینها ناآشنایند. امام آن جملهای که توسط آقای خلخالی پیغام داد من یادم است. بعدها از امام سوال کردند که آن چه جملهای بود که شما آناً فرمودید؟ فرمودند: «کأنه خدا به من الهام کرد که این جمله را بگویم» و آن این بود که به اینها اعلام بکنید اگر کسی شعاری در این مجلس داد، حرکت میکنم به طرف صحن مطهر و حرفهایم را از بلندگوی صحن میزنم. امام فرمودند: «من آناً به ذهنم رسید این جمله را بگویم ساواکیها که چنین شنیدند مجلس را ترک کردند... عصر همان روز ماجرای مدرسه فیضیه واقع شد. امام فرمودند «مأموریتشان این بود که کشتار را در منزل انجام دهند و چون آقای خلخالی پیام مرا اعلام کرد مأمورین تکلیفشان را نمیدانستند، لذا تا با تهران تماس گرفتند و جواب دریافت کردند. روضه منزل تمام شده بود، پس از آن به فکر افتادند که یک جای دیگر حادثه به وجود آورند که آوردند». یکی از مأمورین بعداً گفته بود پس از پیام امام ما متحیر شدیم که شعار بدهیم یا نه، چون میبایست از تهران کسب تکلیف میکردیم. . دکتر محمود بروجردی – ندا – ش 1، ص 28.