درس صبح امام ساعت هشت شروع می‌شد. آنقدر در مورد وقت حساسیت‌ داشتند که اگر کسی می‌خواست در راه با معظم له صحبت کند، نمی‌توانست ایشان را‌ متوقف سازد که ایشان دیرتر به مقصد برسند. همان طور که حرکت می‌کردند، پاسخ‌ سوالها را می‌فرمودند. آن موقع در قم از تاکسی و اتوبوس خبری نبود فقط درشکه بود آن هم کم. افرادی‌ بودند که برای رسیدن به درس ایشان ناگزیر بودند یک ساعت پیاده حرکت کنند. آنها از‌ استاد آموخته بودند که در راه وقت را با بحث کردن با همدرس خود پشت سر بگذارند.